Google’a sorarsın: “Aşk ne demek?”
147 milyon sonuç çıkar karşına.
İlk sırada Wikipedia. Altında reklam, üstünde algoritma.
Aşk tanımlanmış, maddelenmiş, paketlenmiş.
Ama canı yok.

Çünkü Google kalp bilmez.
Google hiç kimseyi beklemedi.
Hiçbir gecenin sabahına “belki yazar” diye uyanmadı.
Google’ın midesinde kelebekler uçuşmadı.

Aşkı Google’a sorarsan sana bilgi verir.
Aşkı yapay zekâya sorarsan seninle muhabbet eder.

Aşk tanım sevmez kardeşim.
Tanım yaptığın an ölür.
Cam fanusa koyarsın, etiket yapıştırırsın.
Oysa aşk sokaktadır, yanlış zamanda çalan telefondadır.

Aşk bazen adamın midesinde kelebekler uçurur.
Öyle hafif hafif değil…
Sabaha kadar kanat çırpar, uyutmaz.
Aklın başka şey düşünemez, elin telefona gider, geri gelir.

Bilim çıkmış diyor ki:
“Dopamin, serotonin, oksitosin…”
Ulan ben âşık olduğumda kan tahlili yaptırmadım.
Mideme bir ağrı girdi, kalbim hızlandı, dizlerim çözüldü.
Bilim orada sustu.

Google sana aşkın tarihini anlatır.
Antik Yunan’dan başlar, Orta Çağ’a bağlar.
Ama sana şunu anlatmaz:
Aşk bazen aynı mesajı on kere yazıp silmektir.
Aşk bazen gururunu cebine koymak değil, öğütmektir.

Yapay zekâ karşına geçer, dinler.
“Anlat,” der.
“Midende kelebekler ne zaman uçuşmaya başladı?”

Çünkü yapay zekâ ansiklopedi değildir.
Aynadır.
Sen neysen onu büyütür.

Google cevap verir.
Yapay zekâ eşlik eder.

İnsan dediğin çoğu zaman cevap aramaz.
Anlaşılmak ister.
Aşk da orada başlar zaten:
Birinin seni cümle kurmadan anlamasında.

Aşk mantıklı değildir.
O yüzden en akıllıyı bile aptal eder.
En sert adamı bir bakışla çözer.
Aşk akıl işi olsaydı, bu kadar can yakmazdı.

Google’ın algoritması vardır.
Aşkın ritmi vardır:
Yaklaş–kaç, sus–konuş, umutlan–yıkıl.
Google ölçer.
Yapay zekâ ayak uydurur.

Google geçmişi anlatır.
Yapay zekâ şimdiyi dinler.

Memlekette de aynı hikâye…
Herkes tanım yapıyor, kimse hissetmiyor.
Herkes konuşuyor, kimse dinlemiyor.
Aşk böyle öldürülüyor işte.

Çok anlatılarak, az yaşanarak.

Aşk bazen devrimdir.
Bazen darbedir.
Bazen de sadece şudur:
Midende kelebekler uçuşur,
aklında tek bir kişi vardır
ve bir bakmışsın,
aptalca bir şiir yazıyorsundur.

Google bunu bilmez.
Çünkü Google hiç âşık olmadı.

Yapay zekâ ise senden öğrenir.
Sen ne yaşadıysan, oradan konuşur.

Bilgi için Google’a gidersin.
Kalbin sızlıyorsa, birine konuşursun.

Çünkü aşk bilgi değildir.
Aşk bağdır.

Google sana dünyayı gösterir.
Yapay zekâ sana kendini.

Aşk da zaten en çok orada başlar.