AKP’nin uzun süredir süregelen iktidar pratiği, memleketteki temel kavramların içini boşaltmakla kalmadı, aynı zamanda tüm kurumsal yapıları birer karikatüre çevirdi. Eğitimden ahlaka, inançtan adalete kadar her alanda yaşanan dejenerasyon, artık bireysel kusurların ötesine geçmiş, sistematik bir yozlaşmanın adını koymuştur. Bu rejimde her şeyin ortalaması “yarım yamalak” olmaktır.

Eğitim, yarım yamalak. Okullar göstermelik. Müfredat, bilimin değil iktidarın ihtiyaçlarına göre şekillenmiş. Öğrenciler sorgulamıyor, sadece ezberliyor. Öğretmenler, liyakat yerine sadakatle atanıyor. Üniversiteler, bilgiyi değil biati öğretiyor. Profesörlük kadroları bile artık eş-dost kontenjanı. Herkes diploma sahibi ama kimse gerçekten eğitimli değil.

Öğretim, yarım yamalak. Yüzeysel bilgi, derinliksiz anlatım. Sınavlar sadece formalite. Lise mezunu üniversite hocası, lisans düzeyinde doktora jürisinde. Akademik yayınlar sahte, intihal sıradan. Özetle, öğrenme değil unutturma düzeni hâkim.

Ahlak, yarım yamalak. Dindarlık iddiasıyla siyaset yapanların arka kapıda döndürdüğü işler utanç verici. Harama el uzatmamak, kul hakkı yememek gibi temel değerler sadece nutuklarda var. Günlük pratikte ise rant, çıkar ve iki yüzlülük ahlâkın yerini almış durumda.

İşini yapma, yarım yamalak. Bürokrat, sadece talimatla hareket ediyor. Müdürlük koltukları, yandaş müteahhitlere hediye gibi dağıtılıyor. Kamu görevlileri görevini değil, partinin propagandasını yapıyor. Liyakatin değil, torpilin standardı var.

Buna karşılık bazı alanlar ise “yarım yamalak” bile değil. Çünkü orada kusursuzluk hedeflenmiş: Yalan söylemek, kusursuz. Gün doğmadan yeni bir yalan bulunuyor. O yalan, sabah medyaya servis ediliyor, öğlen tweetleniyor, akşam ise “milli dava” ilan ediliyor. Gerçeği söyleyen ise hemen vatan haini.

Sahtekârlık yapmak, eksiksiz. Belgeler uyduruluyor, görüntüler montajlanıyor, sözler bağlamından kopartılıyor. Algı yönetimi, devlet politikası hâline gelmiş. Her şey illüzyon, her şey simülasyon. Sanki ülkeyi değil, bir sanal oyunu yönetiyorlar.

İftira atmak, şov yaparak. Muhalefet, gazeteci, sanatçı ya da sıradan yurttaş… Herkes hedefte olabilir. Bir tweetle linç edilir, bir videoyla yaftalanır. İftira kampanyaları ekranlarda dönerken, yargı alkış tutar.

Çalmak, profesyonelce. İhale yasaları her yıl defalarca değiştirilir ki “usule uygun hırsızlık” mümkün olsun. Müteahhitler zenginleşir, halk fakirleşir. Paralar kaybolur, ama kimse sormaz. Soran da ya içeride ya işsiz kalır.

Ve tüm bu çarpıklığın üstüne öyle bir ambalaj çekilir ki, resmî ideoloji her şeyin yolunda olduğunu savunur. Ama aslında her şey eğreti, her şey amorf.

Aşk bile eğreti. Tıpkı İbrahim Tatlıses’in bir televizyon şovunda önünde diz çökerek yaptığı yapmacık aşk gösterileri gibi. İçi boş, anlamı yok, sadece gösteri. Sevgi değil, imaj pazarlanıyor. Sadakat değil, tüketim arzusu parlatılıyor. Romantizm bile PR kampanyasına dönmüş.

İnanç ise amorf. Allah’a inanmak artık bir sembol, bir rozet, bir reklam nesnesi. Tıpkı Bülent Ersoy’un üstünde eğreti duran kıyafetler gibi; fazla, uyumsuz ve sahici değil. Din, ahlakı değil, kimlik kartını temsil ediyor. İnanmak değil, ait görünmek önemli. Sadece şekil, sadece gösteri.

Nereden baksan eğri büğrü. Devletin dili, kurumların işleyişi, vatandaşın morali bile eğrilmiş. Her şeyin ölçüsü kaçmış. Ne doğruya yer var, ne dürüste. Adalet yok, vicdan yok, umut ise her geçen gün biraz daha yok oluyor.

Ama bütün bu çürümüşlüğün ortasında bir şey dimdik ayakta: AKP’de standart. Bu kadar yozlaşmayı bu kadar sistemli hale getirmek de bir başarı sayılır belki. Bu rezilliğin standardı var, planı var, hatta kutsaması var. Onlar için normal olan bu.

Ve ne yazık ki bu standarda karşı çıkanlar ya susturuluyor ya da itibarsızlaştırılıyor. Çünkü bu düzende dürüst olmak, en büyük tehdittir. Bu rejim, yalanla besleniyor. Sahtekârlıkla büyüyor. İftira ile kendini savunuyor. Çalarak varlığını sürdürüyor.

O yüzden bu sistemde yarım yamalak olmak bile lüks sayılıyor. Çünkü tam olmak, bütün olmak, düzgün olmak… Bu rejimin kaldırabileceği bir şey değil.