Ellerinde siyasallaşmış bir hukuk var…

Köyün delisinin değneği gibi, her deliğe sokuyorlar.

Suç aramıyorlar, suç yaratıyorlar.

Bir bakmışsın iki laf etmişsin, hop “vatan haini.”

Oldu olacak, herkesi yargılasınlar da kimse konuşmasın.

Oh, ne âlâ memleket!

Adalet dedikleri, sarayın gölgesine sığınmış.

Hâkim değil, talimat konuşuyor.

Savcı değil, korku yazıyor iddianameyi.

Yoksul bir kelime etsin, “terörist.”

Zengin devleti soysun, “yanlış anlaşılma.”

Terazi bozuldu kardeşim…

Artık hukuk değil, hatır işliyor.

Siyasal İslam Tanrı’nın yokluğunu gösterdi.

Evet, Tanrı’nın yokluğunu!

Çünkü vicdan yoksa, Tanrı da yok.

“Allah” diyerek zulmeden bir kalpte, ne adalet olur, ne iman.

Tanrı’nın adını kullanıp koltuklarını koruyorlar.

Korkaklar ordusu gibi.

Eskiden “komşusu açken tok yatan bizden değildir” derlerdi.

Şimdi o lafı edenlerin villalarında on çeşit yemek var.

Sadaka kültürüyle milleti susturuyorlar.

Camiler dolu olsa ne yazar.

İnanç değil artık bu, gösteri.

Namaz üstüne yalan, oruç üstüne rüşvet…

Bu mudur din?

Adalet kalmadı, korku var.

Korku salarak ayakta duruyorlar.

Birini sabah gözaltına alınca, kimse “neden?” demiyor.

Niye desin ki, herkes biliyor: sebep yok, talimat var.

Bir de utanmadan “hukuk devleti” diyorlar.

Madem hukuk var, niye adalet yok be !

Bir zamanlar sokaklarda “hak” diye yürüyenler vardı,

şimdi o yollar betonla kaplandı.

İktidar büyüdükçe devlet küçüldü.

Adaletin olmadığı yerde devlet olmaz, sadece güç olur.

Ve o güç kimdeyse, hukuk da onda.

Vicdanı susturulmuş toplum Tanrı’yı da susturur.

Çünkü Tanrı vicdanla konuşur.

Adaletin kalbi atmıyorsa, dua da boş.

Siyasal İslam bu ülkenin inancını çürüttü.

İnsanlar artık dine değil, dindarlara öfkeli.

İmanlı geçinenin ağzı “adalet” dolu ama cebinde ihale dosyası.

Namaz kılanın değil, rüşvet alanın itibarı var.

Yani iman değil, ikiyüzlülük ödül alıyor.

Bugün “adalet” sadece bir tabela.

Üstünde kocaman harflerle yazıyor ama içi bomboş.

Yine de bu milletin içinde bir vicdan var.

Saklamış derinlere, ama ölmemiş.

Bir gün korkudan daha yüksek konuşursa, bir gün halkın sesi o saray duvarlarını aşarsa, işte o zaman Tanrı bu topraklara yeniden iner.